Rivierenman Schrijft en Vertelt

Alles was wit, roze, pluizig en glimmend. Een gloednieuwe salon met spiegels, lampjes, doosjes, pincetten en tafels en stoeltjes. Alles op kindermaat. Kimberley kijkt tevreden rond. Met haar gevoel voor perfectie en maakbare schoonheid. Ze heeft er twee uur aan gewerkt om haar kantoor om te toveren naar een geïmproviseerde kinder-schoonheidssalon.

‘Nu mezelf nog even toonbaar maken’, mompelt ze. En dat duurt al gauw ook twee uurtjes. En niet te vergeten nog snel mijn smoothie bowl drinken. ‘De calorietjes hè.’

“Ik droom eigenlijk altijd al van een eigen bedrijf, maar de vraag was steeds “hoe dan?” Tot ik ontdekte dat ik veel geld uitgaf aan m’n lijf. Was druk met gezond eten, veel fruit en groenten, en veel sporten. Sommigen vonden dat overdreven maar mij pastte het precies. Ik gaf veel geld, erg veel geld uit aan cosmetica. Aan niets speciaals eigenlijk. Gewone dingetjes als Skincare, Glow Drops, Barrier Cream en Cloud Cream. Soms schrok ik wel van m’n eigen fanatisme. Vervolgens kwamen daar nog eens de lip fillers bij. Elke drie maanden. Het kon niet op. Ik wilde ook graag een Brazilian Butt, maar dat liep wel heel erg in de papieren. Dus, tja ……ik had geld nodig. “En wat dacht Kimberley als Kevin het niet kan betalen, dan gaat Kimberley het zelf doen.”

En een idee, haar bedrijf ging een stap verder het onbekende in met een kinder-schoonheidssalon. Uniek. Een droom. Een Brazilian But!

Die middag lopen 7 meisjes de salon binnen. Alleen Saar ontbreekt nog. Alle behandel-stapjes pasten in haar schema. Bovendien zou ze, dat had ze al bedacht, er nog een of twee stapjes uit kunnen halen. Twee stapjes die bij kinderen nog niet persé nodig waren: de dieptereiniging, een oppervlakkige reiniging was bij kinderen voldoende en onzuiverheden verwijderen was eigenlijk ook nog niet nodig. Die jonge huidjes waren nog perfect. Dus ruimte zat.

Haar telefoon ging over. Dat was Mieke. De moeder van Saar.

Hoi Kimb, ik wilde effe laten weten dat Saar niet komt vanmiddag.

O, jammer, ik had een stoeltje voor haar vrijgehouden. Heb je iets anders?

Kimb, om eerlijk te zijn nee, maar ik twijfelde al vanaf het begin. Ik vind het eigenlijk niks voor kinderen. Die cosmetica voor kinderen. Maar wist niet goed waarom. Toen heb ik maar de huisarts gebeld. Die had het over kinderhuid en chemische producten. Niet goed dus.

Kimberley viel haar in de rede. Maar ik gebruik alleen natuurproducten. Kindvriendelijk natuurlijk. Hardstikke groen. Nee Mieke, daarover hoef je je niet druk te maken.

Dat weet ik Kimberley, maar daar komt nog eens bij dat ik niet wil dat Saar, ze is nog maar 12, al leert dat ze pas ‘mooi’ is als ze cosmetica gebruikt.

Wat een flauwekul. Het is toch gewoon leuk om een middagje in een echte salon met 8 meiden jezelf mooi te maken. Mieke, je maakt het veel te zwaar. Doe eens normaal.

Maar Kimb, het is jezelf ‘opmaken’, het is geen schminken, wat jij doet. Dat zou ik trouwens prima vinden. Maar dit. Nee, dit gaat veel te ver. No hard feelings, maar Saar komt niet en ze huilt verdorie nu al een half uur.

Kimberley, verstoord en doorredenerend in haar tunnelvisie: Maar Mieke om heel eerlijk te zijn: ‘je wil toch niet …………..’

‘Nee, Kimb, we gaan er niet aan beginnen.’ En Mieke beëindigde het telefoongesprek.

’s Avonds aan tafel, ze aten chinees: Hé Kev, vanmiddag belde die moeder van Saar, die Mieke, om te zeggen dat Saar niet meedeed omdat ze die wilde beschermen. Tegen wat is me eigenlijk niet duidelijk geworden. Flauwekul. Ze misgunt haar dochter dat ze er mooi uitziet. Misschien wel omdat ze zelf ook altijd zo onverzorgd bij loopt.

Kev, opkijkend van z’n babi panggang. “Dat klopt wel. Ik zou niet op haar vallen”