Rivierenman Schrijft en Vertelt

Hij  stond aan de noordkant van de achtertuin. De voortuin was al helemaal geschoffeld.  Een karwei van een dag inclusief  de  bende  opruimen. De dag ervoor had ie gebruikt om het gras te maaien. Ook een dag werk.

Op de planning voor morgen stond op bezoek gaan bij zijn vrouw Marie, het poetsen van de auto, zijn boek uitlezen en boodschappen doen. Kort na de winter was het altijd even aanpakken om de boel weer op orde te krijgen.  De winters hier in Zeeland  trokken een spoor van aangewaaid zand, zout en bleek verweerd hout. Hoorde erbij.  Tenslotte was dit zijn  paradijsje, waar ie graag zo veel en  lang mogelijk was.  

Hij moest Marie bellen. Ze was vandaag in de namiddag geopereerd.  Hij kon niet op bezoek. Met het openbaar vervoer kon hij zo laat niet meer thuiskomen. Aan de noordkant  had ie de beste verbinding met de zender aan de andere kant van het dorp.

Hoi Marie, hoe is het?

Wat denk je?

Gaat het goed? Hebben ze je  vandaag geholpen?, vroeg Harrie.

Als dat niet zo was had je dat wel geweten.

Hij deed zijn ogen dicht en probeerde niet te reageren.

Heb je last van de narcose?

Niet anders dan anders.

Ik sta hier langs de weg, de zon gaat onder en het wordt fris. 

Heb je al wel wat kunnen eten?

Nee.

Harrie spande zich in om het antwoord te negeren.

Lig je alleen?

Gelukkig wel.

Is mijn kaart aangekomen? Ik had hem op het postkantoor afgegeven om zeker te weten dat ie met de laatste lichting meeging.

Ik heb geen kaart gezien.

Ik moet je de groeten van Emile doen. Dus bij deze.

Emile, is die ook weer daar?Moet ik ze terug doen?

Moet je zelf weten.

Het gesprek werd afgebroken. De tranen stonden in zijn ogen en de snik kwam diep, heel diep van binnen.